Ο Αίολος θυμώνει οι άνεμοι φυσούν, καταστροφή σ' ότι κι αν βρούν.

Τίτλος ανάμνηση από προσκοπικό τραγούδι, και σύνδεση με την προηγούμενη ανάρτηση...

Ζούμε ιδιαίτερες ημέρες. 
Η δημόσια ραδιοφωνία και τηλεόραση παραμένει κλειστή.
Μια πρωτοφανής κατάσταση, που επιδέχεται πολλαπλών ερμηνειών και σχολίων.

Μερικές σκέψεις.

• Φιμώνεται η ελεύθερη έκφραση; Η ελευθερία του λόγου;

• Από πότε η ΕΡΤ είναι ταυτισμένη με την αμερόληπτη ειδησεογραφία και ενημέρωση;

• Πώς γίνεται να είναι επικερδής και να επιστρέφει χρήματα στο κράτος τη στιγμή που ταυτόχρονα εισπράττει περισσότερα μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ;

• Όσοι μιλούν για το #occupyERT τι πραγματικά επιθυμούν; Ελπίζω κάτι διαφορετικό από το απλά να επιστρέψουμε στα ίδια.

• Μήπως η κατάληψη των στούντιο έπρεπε να αποτελέσει ευκαιρία για να λάμψει η αλήθεια; Μια ευκαιρία για να μάθουμε τα κακώς κείμενα που οδήγησαν στην παρούσα κατάσταση.

• Τι μπορεί να εξυπηρετεί η απεργία των δημοσιογράφων τις μέρες αυτές, εκτός από τον πλήρη σκοταδισμό;

Και μια μεγάλη απορία. Εντάξει, να ξεβρωμίσει το τοπίο (sic). Για ποιο λόγο όμως να γίνει με τόσο πομπώδη και άγαρμπο τρόπο;  Μένει να το δείξουν οι εξελίξεις.

* πολλοί έξω από το Μέγαρο της ΕΡΤ μιλούν ήδη για νέο Πολυτεχνείο. Θυμήθηκα ένα σύνθημα που είδα γραμμένο σε τοίχο του ΕΜΠ.

και ένα ακόμη εξίσου ενδιαφέρον:

Θεός Αίολος

Με αφορμή την αυριανή επίσκεψη σε Αιολικό πάρκο θυμήθηκα τις φωτογραφίες από ένα πραγματικά τεράστιο αιολικό πάρκο που συναντήσαμε στη διαδρομή Μαδρίτη Βαρκελώνη πριν δυό χρόνια. 

Μεγάλων διαστάσεων κατασκευάσματα, σε περίεργη συσχέτιση με το φυσικό περιβάλλον, να μαρτυρούν την ανθρώπινη παρουσία ακόμη και στα πιο απόκοσμα μέρη.

Άουσβίτς, Μπιρκενάου.

δημοσιεύθηκε στο περιοδικό TRIP, άνοιξη 2013

Ένα μνημείο για να μας υπενθυμίζει τα όρια της ανθρώπινης παράνοιας ή ένα μεγάλο άλλοθι για την ίδρυση και τη μετέπειτα πορεία ενός νέου κράτους; 

Μετά από διαδρομή μιάμισης ώρας με λεωφορείο από την Κρακοβία βρισκόμασταν μπροστά στην είσοδο του Άουσβιτς Ι. Αν και αρχές Μαΐου, ο καιρός είναι μουντός. Μελαγχολική και η φωνή της ξεναγού στα ακουστικά του μηχανισμού της περιήγησης.

Δύο στρατόπεδα. Το Άουσβιτς Ι, με τα πέτρινα αριθμημένα κτίρια ανοικοδομημένα, λειτουργεί ως μουσείο καθώς πολλά από αυτά χρησιμοποιούνται ως εκθεσιακοί χώροι. 

Τα εκθέματα; Άδεια κουτιά από χημικά που χρησιμοποιήθηκαν στους θαλάμους αερίων, ανθρώπινα μαλλιά που προοριζόταν να γίνουν υφάσματα, πορτραίτα ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους εκεί την περίοδο 1940-1945.

Σε μια από τις προθήκες με αντικείμενα και έγγραφα της εποχής βρίσκεται η αναφορά καταγραφής ενός Εβραίου από την Θεσσαλονίκη, ενός  από τους πολλούς της τότε ακμάζουσας Εβραϊκής κοινότητας. 

Στο Άουσβιτς ΙΙ Μπιρκενάου το βλέμμα του επισκέπτη έχει τη δυνατότητα να ταξιδέψει πιο μακριά, το ίδιο και η φαντασία του.

Μεγάλες εκτάσεις, μακρόστενα χαμηλά κτίρια σαν στάβλοι, με ξύλινα τριώροφα κρεβάτια και ομαδικά αποχωρητήρια. Στο κέντρο δεσπόζει ένας πύργος- πύλη, κάτω από τον οποίο περνάει η γραμμή του τραίνου που  κάποτε κατέφθανε γεμάτο ανθρώπους δίχως αύριο.
 

Το Άουσβιτς ίσως να μη διέφερε σε τίποτα από άλλα τάγματα εργασίας όπως τα Αμελέ Ταμπουρού, αν έλειπαν τα κρεματόρια, οι θάλαμοι αερίων και οι αποτεφρωτές. Δηλαδή εάν δεν επρόκειτο για την πρωτοφανή απροσχημάτιστη αντιμετώπιση του ανθρώπου ως αναλώσιμο προϊόν. Η περιγραφή της ξεναγού στην είσοδο των αποτεφρωτών είναι συγκλονιστική. Κόσμος δακρύζει. Τριγύρω πιο πολύ θάνατος παρά ζωή. «Απίστευτο, είναι μια τρέλα», ακούω δίπλα μου. Απάνθρωπο, ανεκδιήγητο. Περνώντας δίπλα από τα ερείπια των ανατιναγμένων θαλάμων αερίων, ανάμεσα στα γκρουπ των επισκεπτών εμφανίζεται μια ομάδα ένστολων με διακριτικά του Ισραήλ. Μάλλον πρόκειται για εκπαιδευτική επίσκεψη. Στιγμιαία ταξιδεύω στη Λωρίδα της Γάζας. Ιστορική ειρωνεία;

Στο λεωφορείο της επιστροφής επικρατεί ησυχία, καθώς κυριαρχούν οι σκέψεις και η κούραση της ημέρας. Η νύχτα έρχεται σιγά σιγά να ρίξει το μελαγχολικό της πέπλο που λίγο αργότερα μέλλεται (;) να το σηκώσει μια χρυσή αυγή.

Νέες περιπέτειες

- "Πώς είναι να βλέπεις το κείμενό σου δημοσιευμένο σε ένα περιοδικό;"


- "σιγά, πολλοί θα το πάρουν στα χέρια τους, λιγότεροι θα το ξεφυλλίσουν, ελάχιστοι θα διαβάσουν το άρθρο μου".

- "Ναι, αλλά δεν παύει να υπάρχει η δυνατότητα πρόσβασης στον καθένα, πώς σου φαίνεται;"

Μέχρι τώρα είχα συνηθίσει να εκτίθεμαι μόνο μέσω των φωτογραφιών μου. Πόσο διαφορετικό είναι άραγε να εκτίθεσαι μέσω του λόγου σου; 

Νομίζω το γραπτό είναι πιο εύκολο στην ανάγνωση από μια φωτογραφία. Και συνεπώς οδηγεί ευκολότερα στη εξαγωγή συμπερασμάτων για τον υπογράφοντα. Όμως έχει και τη γοητεία του.

Είναι όμορφο να μοιράζεσαι. Αρκεί να μη φοβάσαι να κριθείς και να κατακριθείς.

 Και είναι επίσης όμορφο να σου δίνεται η δυνατότητα έκφρασης.
 Ένα μεγάλο ευχαριστώ προς την ομάδα του TRIP για τη μεγάλη δημιουργική αγκαλιά της.

Κλαδαριές (ή κλαδαρές).

Συνεχίζοντας την αναφορά στα έθιμα του χωριού, ήρθε η ώρα για το ίσως πιο εντυπωσιακό από όλα. Τις κλαδαριές. Ένα έθιμο που στην Κοζάνη αναφέρεται ως "φανοί" και λαμβάνει χώρα την Κυριακή της Μεγάλης Αποκριάς, ενώ αντίστοιχο έθιμο τηρείται και στη Σιάτιστα Κοζάνης, όμως την περίοδο των Χριστουγέννων.

Οι προετοιμασίες διαρκούν ολόκληρη τη βδομάδα της Μεγάλης Αποκριάς. Άνδρες από κάθε γειτονιά ξαμολούνται στα γύρω βουνά και συγκεντρώνουν τα κλαδιά που θα χρησιμοποιηθούν για την κλαδαριά του μαχαλά.

Κυριακή απόγευμα, μετά το χάσκαρ, όλα είναι έτοιμα. Παλαιότερα οι γυναίκες δε συμμετείχαν στο έθιμο, ενώ σκοπός της κάθε γειτονιάς ήταν να καταφέρει να κρατήσει την κλαδαριά της ανέπαφη ώστε να είναι η τελευταία που θα ανάψει. Φημολογείται ότι κάποτε χρησιμοποιήθηκε και βέλος με φωτιά ώστε να ανάψει αντίπαλη κλαδαριά!

Σήμερα απλώς ανάβουν με τη σειρά, πρώτα στην κεντρική πλατεία του χωριού, και στη συνέχεια μία μία στις γειτονιές μέχρι αργά το βράδυ.

Μετά το άναμμα, και μόλις η φωτιά καταλαγιάσει λίγο, αρχίζει ο χορός. Αυτός που σέρνει το χορό είναι και αυτός που τραγουδάει ρυθμικά αυτοσχέδιους (και κατά κύριο λόγο πρόστιχους) στίχους, ενώ οι υπόλοιποι ακολουθούν επαναλαμβάνοντας. Χαρακτηριστικό των τραγουδιών είναι το τελείωμα πολλών στίχων με το "μπρε μπρε μπρε...".

Λέγεται πως κάποτε ήταν σαν άγραφος νόμος για τους μικρούς το ότι τη βδομάδα εκείνη μπορούσαν να καπνίζουν μέχρι το βράδυ των κλαδαριών. Ίσως αυτό, σε συνδιασμό με τα άσματα, να αποτελούσε ένα πρώτο βήμα με την καλώς ή κακώς νοούμενη ενηλικίωση.