Interrail

Για τον καθένα το πρώτο ταξίδι είναι ιδιαίτερο. Είναι η πρώτη επαφή με το διαφορετικό, όπου όλα μοιάζουν ενδιαφέροντα όσο απλά και αν είναι. Δεν είναι εύκολο να ταξιδέψεις. Χρειάζεται το κίνητρο, χρειάζεται η θέληση, χρειάζεται η απόφαση, χρειάζεται -ίσως- και η παρέα.
Όταν οι γονείς σου κατάφεραν να ταξιδέψουν σε εποχές όπως η δεκαετία του 80 τότε δεν υπάρχει δικαιολογία για να μην το κάνεις. Πάτρα, άνοιξη του 2007. Η ιδέα πέφτει στο τραπέζι, η παρέα μεγάλη και ενθουσιασμένη. "Το καλοκαίρι πάμε interrail!".
Οι μήνες κυλούν και η ιδέα συνεχίζει να συζητιέται όλο και πιο θερμά.  Ο αρχικός ενθουσιασμός έρχεται να αντικατασταθεί από ωριμότερη σκέψη και ορθολογιστικούς υπολογισμούς. Ένας ένας οι υποψήφιοι ταξιδιώτες δείχνουν να έχουν ενδοιασμούς. Στη μέση οικονομικά, γάμοι, υποχρεώσεις. Τίποτα δεν είναι σίγουρο ακόμα.
Ήταν πλέον αρχή καλοκαιριού και ως συνήθως το σούρουπο μετά το μπάνιο στη θάλασσα μαζευόμασταν για σουβλάκια στην Τριών Ναυάρχων. Και ενώ κάπου μεταξύ κρασιού και σουβλακίου βλέπω την προσηλυτιστική μου προσπάθεια να αποβαίνει άκαρπη, κάποια στιγμή γυρνάει και μου λέει ο Βασίλης, "θα πάμε".
Έτσι και έγινε. Μετά από σύντομη αναζήτηση σχετικά με τα πακέτα του interrail και τις διαδρομές καταστρώσαμε το πολύ γενικό μας πλάνο. Πάτρα, Ιταλία, Παρίσι, Ισπανία και βλέπουμε. Διαμονή, βλέπουμε, φαγητό, βλέπουμε. Το μόνο δεδομένο ήταν η αναχώρηση και η επιστροφή. Ήταν Παρασκευή και 13 Ιουλίου του 2007 η μέρα που ξεκινούσαμε. Όχι και ο καλύτερος οιωνός για ένα τόσο καλά προετοιμασμένο ταξίδι! 
Το πλοίο σάλπαρε στις οκτώ το απόγευμα με προορισμό την Ανκόνα. Δεκατρείς μέρες κύλησαν, άλλες αργά και άλλες γρήγορα. Άπειρα σιδηροδρομικά χιλιόμετρα, ατελείωτο περπάτημα σε κάθε στάση. Αναζητήσεις hostel, ιστορικών μνημείων, φαγητού. Όλα με μια κάμερα στο χέρι και ένα σακίδιο στην πλάτη, ενώ τα πρώτα φωτογραφικά βήματα συμπίπτουν με τα πρώτα ταξιδιωτικά.
Περάσαμε από αμφιβόλου υγιεινής καταλύματα, από παγκάκια, από δρόμους και στενάκια, συνομιλήσαμε με κόσμο και κοσμάκη, φάγαμε «διεθνή κουζίνα», ήπιαμε πολλά λίτρα νερό και αυτό που μένει μαζί με την εμπειρία είναι αυτές οι φωτογραφίες. Φωτογραφίες οι οποίες έγιναν -αισίως- η αρχή μιας συνέχειας άλλων ταξιδιών.

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό TRIP, Οκτώβριος 2013

Κατερίνα Λέχου [πρόσωπα]

Η φωτογραφία αυτή αποτελεί και το πρώτο μου εξώφυλλο σε περιοδικό. Αν και φωτογραφικό προϊόν της άνοιξης το δημοσιεύω ξανά τώρα γιατί θεωρώ ότι πρόκειται για μια φωτογράφιση "σταθμό" στη μέχρι τώρα μου πορεία. Πόσο εύκολο είναι ένας "ερασιτέχνης" φωτογράφος να κάνει μια "επαγγελματική" δουλειά; Αυτό ήταν και το ερώτημα που με απασχόλησε κατά το διάστημα που βρισκόμουν σε συνεννόηση με την Κατερίνα Λέχου.
Όλα απαντήθηκαν την ημέρα που έγινε η φωτογράφιση. Η συνάντησή μας ήταν σύντομη, αλλά στάθηκε αρκετή για να μεταδοθεί η γοητεία της κυρίας Λέχου όχι μόνο στο φωτογράφο αλλά και στους περαστικούς!

Άουσβίτς, Μπιρκενάου.

δημοσιεύθηκε στο περιοδικό TRIP, άνοιξη 2013

Ένα μνημείο για να μας υπενθυμίζει τα όρια της ανθρώπινης παράνοιας ή ένα μεγάλο άλλοθι για την ίδρυση και τη μετέπειτα πορεία ενός νέου κράτους; 

Μετά από διαδρομή μιάμισης ώρας με λεωφορείο από την Κρακοβία βρισκόμασταν μπροστά στην είσοδο του Άουσβιτς Ι. Αν και αρχές Μαΐου, ο καιρός είναι μουντός. Μελαγχολική και η φωνή της ξεναγού στα ακουστικά του μηχανισμού της περιήγησης.

Δύο στρατόπεδα. Το Άουσβιτς Ι, με τα πέτρινα αριθμημένα κτίρια ανοικοδομημένα, λειτουργεί ως μουσείο καθώς πολλά από αυτά χρησιμοποιούνται ως εκθεσιακοί χώροι. 

Τα εκθέματα; Άδεια κουτιά από χημικά που χρησιμοποιήθηκαν στους θαλάμους αερίων, ανθρώπινα μαλλιά που προοριζόταν να γίνουν υφάσματα, πορτραίτα ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους εκεί την περίοδο 1940-1945.

Σε μια από τις προθήκες με αντικείμενα και έγγραφα της εποχής βρίσκεται η αναφορά καταγραφής ενός Εβραίου από την Θεσσαλονίκη, ενός  από τους πολλούς της τότε ακμάζουσας Εβραϊκής κοινότητας. 

Στο Άουσβιτς ΙΙ Μπιρκενάου το βλέμμα του επισκέπτη έχει τη δυνατότητα να ταξιδέψει πιο μακριά, το ίδιο και η φαντασία του.

Μεγάλες εκτάσεις, μακρόστενα χαμηλά κτίρια σαν στάβλοι, με ξύλινα τριώροφα κρεβάτια και ομαδικά αποχωρητήρια. Στο κέντρο δεσπόζει ένας πύργος- πύλη, κάτω από τον οποίο περνάει η γραμμή του τραίνου που  κάποτε κατέφθανε γεμάτο ανθρώπους δίχως αύριο.
 

Το Άουσβιτς ίσως να μη διέφερε σε τίποτα από άλλα τάγματα εργασίας όπως τα Αμελέ Ταμπουρού, αν έλειπαν τα κρεματόρια, οι θάλαμοι αερίων και οι αποτεφρωτές. Δηλαδή εάν δεν επρόκειτο για την πρωτοφανή απροσχημάτιστη αντιμετώπιση του ανθρώπου ως αναλώσιμο προϊόν. Η περιγραφή της ξεναγού στην είσοδο των αποτεφρωτών είναι συγκλονιστική. Κόσμος δακρύζει. Τριγύρω πιο πολύ θάνατος παρά ζωή. «Απίστευτο, είναι μια τρέλα», ακούω δίπλα μου. Απάνθρωπο, ανεκδιήγητο. Περνώντας δίπλα από τα ερείπια των ανατιναγμένων θαλάμων αερίων, ανάμεσα στα γκρουπ των επισκεπτών εμφανίζεται μια ομάδα ένστολων με διακριτικά του Ισραήλ. Μάλλον πρόκειται για εκπαιδευτική επίσκεψη. Στιγμιαία ταξιδεύω στη Λωρίδα της Γάζας. Ιστορική ειρωνεία;

Στο λεωφορείο της επιστροφής επικρατεί ησυχία, καθώς κυριαρχούν οι σκέψεις και η κούραση της ημέρας. Η νύχτα έρχεται σιγά σιγά να ρίξει το μελαγχολικό της πέπλο που λίγο αργότερα μέλλεται (;) να το σηκώσει μια χρυσή αυγή.

Μία Πόλη, δύο κόσμοι.*

Δύο μέρες είναι αρκετές για να πάρει κανείς μια γεύση από το μέγεθός της. Δύο μήνες είναι λίγοι για να την εξερευνήσει από άκρη σ´ άκρη. Δεκαεπτά εκατομμύρια άνθρωποι. Μιάμιση Ελλάδα. Τρεις φορές η Αθήνα, εβδομήντα φορές η Πάτρα.

Ήταν η πέμπτη μου φορά που την επισκέπτομαι. Κάθε επίσκεψη και πιο ουσιαστική. Την πρώτη φορά ήταν το δέος για τα Βυζαντινά μνημεία και το "πάλι με χρόνια με καιρούς". Τις επόμενες επίκεντρο έγινε το σύγχρονο πρόσωπο αυτής της Μητρόπολης του κόσμου. Με μια κρυφή πικρία να μού ‘ρχεται στη θέα των εγκαταλελειμμένων αρχοντικών. Δεν πάει πολύς καιρός που σ' αυτήν την πόλη η ελίτ μιλούσε (και) ελληνικά.

Εν μέσω παρόμοιων ανάμεικτων σκέψεων ο έλληνας επισκέπτης στο κέντρο θα δει την πιο "ευρωπαϊκή" πλευρά της πόλης. Περπατώντας τη διάσημη οδό Ιστικλάλ προς τη σχολή του Γαλατά θα συναντήσει από παραδοσιακά καφενεία που προσφέρουν τσάι, το εθνικό αφέψημα των Τούρκων στο παραδοσιακό ποτηράκι, μέχρι καλαίσθητα μπιστρό όπως το Arakafe του γνωστού φωτογράφου Αρά Γκιουλέρ. 

Στην "ιταλική συνοικία" τα έπιπλα των αντικερί γίνονται αφορμή για ακόμη ένα ταξίδι στο χρόνο. Στη "γαλλική οδό" ο λάτρης της διακόσμησης, των συλλεκτικών αντικειμένων και του ντιζάιν θα έχει την τιμητική του. Μια επίσκεψη στο “Μουσείο της Αθωότητας” είναι επιβεβλημένη για όποιον έχει διαβάσει το ομότιτλο μυθιστόρημα του βραβευμένου με Νόμπελ λογοτεχνίας Ορχάν Παμούκ. 

Επόμενη στάση στο καφέ της Istanbul modern, του μουσείου σύγχρονης τέχνης της πόλης με θέα το Βόσπορο και αέρα από Tate του Λονδίνου. Γρήγορα έρχεται το δίλημμα. Παλιά Πόλη, Σκεπαστή Αγορά και Αγιά Σοφιά, ή Ορτάκιοϊ για γεμιστή πατάτα και ποτό με θέα την κρεμαστή γέφυρα που ενώνει τις δύο ηπείρους;

Οι επιλογές είναι άπειρες, όπως και τα δρώμενα σ´ αυτήν την πόλη. Μουσικές σκηνές, εκθέσεις, εστιατόρια, χαμάμ, μουσεία, περιηγήσεις, όρεξη για ψάξιμο να υπάρχει. Από τη μία η ευκολία στην πρόσβαση (με καθημερινές πτήσεις και λεωφορεία), τα οικονομικά ξενοδοχεία σε ανακαινισμένα παλιά κτήρια στο κέντρο της πόλης, από την άλλη η γοητεία της τοποθεσίας, των αντιθέσεων, της ιστορίας, τα όσα ακόμη έχω αφήσει ανεξερεύνητα, με κάνουν να θέλω να ξαναπάω, ίσως την Άνοιξη, ιδανική εποχή.

*δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΤRIP, 8/3/2013